Przedsmaczek naszej imponującej galerii

040.jpg 039.jpg 044.JPG boze_narodzenie_i_szopka.gif 042.JPG 023.JPG 071.JPG 075.JPG 019.JPG 065.JPG
baner5.gif

Porady wychowawcze dla Rodziców

PORADY WYCHOWAWCZE DLA RODZICÓW

„Wyobraź sobie, że właśnie przeprowadziłeś się do nowego miasta. Nie znasz tu nikogo, ale bardzo chciałbyś nawiązać nowe przyjaźnie. Zapraszasz do domu sąsiadów, oni zapraszają Ciebie, jednak za każdym razem, kiedy się spotykacie, wszyscy dziwnie na ciebie patrzą i wydają się być zirytowani twoim zachowaniem.

”Co robię źle?”- Pytasz sam siebie. Jesteś zdezorientowany. Zachowujesz się tak jak zawsze, a jednak spotykasz się z dezaprobatą i odrzuceniem. Czujesz się niepewny i niespokojny.”


Wiele dzieci dorastających w domach, w których nie istnieją konsekwentnie wyznaczone granice, ma podobne odczucia. Dzieci potrzebują jasnych komunikatów na temat naszych zasad i oczekiwań, aby nauczyć się powszechnie akceptowanych zachowań!!!

 

 

1.DZIECI UCZĄ SIĘ NA KONKRETACH!!!

To, czego dzieci doświadczają za pomocą zmysłów determinuje sposób, w jaki postrzegają otoczenie. Ich przekonania i spostrzeżenia na temat funkcjonowania świata oparte są przed wszystkim na konkretnych doświadczeniach. Ważne by rodzice wykorzystywali i słowa i czyny np., Jeśli mówimy dziecku,ze ma kłaść się spać o godz. 20:30, a ono regularnie chodzi do łóżka pól godziny później, to, jaka naukę z tego wyciągnie? Nauczy się ze właściwa godz. Jest 21 a nie 20:30 gdyż my na to pozwalamy. Wiec, jeśli kolejny raz prosimy, żeby się położyło o 20:30, to czy myślisz, ze potraktuje te słowa poważnie?

SŁOWA I CZYNY RODZICÓW MUSZĄ BYĆ ZE SOBA ZGODNE!!!


2. TESTOWANIE GRANIC

Dzieci zazwyczaj nie formułują pytań za pomocą słów, po prostu robią to, czego im zabroniliśmy, i czekają, co się wydarzy. Takie zachowanie nazywa się testowaniem granic. Nasza reakcja na te zachowania daje im odpowiedź: co jest w porządku, kto kontroluje sytuacje, jak daleko mogę się posunąć i co będzie, jeśli posunę się za daleko?


3. PYTANIA DOTYCZĄCE ZASAD

a)     Dziecko: dlaczego muszę to robić?

Często nie chodzi o poznanie uzasadnienia, ale o chęć sprawdzenia czy nasze reguły są stałe. Jeżeli wciągną nas w tłumaczenia i negocjacje to jest to dla nich sygnał, że nasze zasady podlegają negocjacjom i można je zmieniać, a to zachęta do sprawdzania.

b)     Istotna jest spójność komunikatów obojga rodziców. Jeśli rodzice wygłaszają zasadę, ale tylko mama wspiera ją czynami to dziecko uczy się dwóch zasad: zasady mamy i zasady taty. W efekcie dochodzi do tego, że tylko zasada mamy będzie przestrzegana, kiedy w pobliżu jest tata, można się spodziewać jej testowania.


4. BŁĘDY WYCHOWAWCZE

a)     ruchome granice („nie” w zależności od sytuacji oznacza: „może”, „tak”, „czasem”)

b)     życzenia, nadzieje zamiast jasnego komunikatu (wolałabym żebyś..., tatuś nie lubi, gdy..., mam nadzieję, że przestaniesz...)

c)     powtarzanie i przypominanie (rodzice, którzy powtarzają swoje nakazy, bezwiednie uczą swoje dzieci, by ich ignorowały i wyłączały się dopóki nie musze naprawdę tego zrobić np. dziecko myśli: powtórzy jeszcze 10 razy zanim się wścieknie wiec i tak mogę robić to, co robię, mam jeszcze czas

d)     przemowy, kazania i wykłady (dziecko uczy się, że może złamać ustaloną zasadę i nie grozi za to nic, poza denerwującym wykładem, który o prostu trzeba przeczekać)

e)     ignorowanie niewłaściwego zachowania (brak zielonego światła nie oznacza tego samego, co światło czerwone, dlatego komunikat „przestań” w przypadku dalszego łamania zakazu musi być poparty konsekwencjami)

f)      niejasne polecenia (np. nie wracaj zbyt późno, nie baw się tak niebezpiecznie, nie zachowuj się w ten sposób... te zwroty muszą być jasne i bezpośrednie, odniesione do konkretnego zachowania i zawierające konkretne informacje np. wróć do godz. 19, nie wchodź na dach, nie kop kolegi, bo to sprawia mu ból...)

g)     dawanie złego przykładu

h)     targowanie się (dla dzieci to, co podlega negocjacji, nie jest obowiązkowe!!! rodzice, którzy targują się z dziećmi sami zachęcają je do testowania i przesuwania granic)

i)      kłótnie i spory (wdawanie się w utarczki słowne powoduje, że dziecko zaczyna próbę sił i udowadnia nam, że nasze zasady mogą być przedmiotem sporów i dyskusji)

j)      łapówki i nagrody specjalne (poprzez takie działanie komunikujemy, że  oczekujemy od dziecka współpracy i egzekwowania naszych zasad, tylko wówczas, gdy za nie płacimy; gdy nagroda zostaje wstrzymana kończy się respektowanie zasad)

k)     brak spójności w podejściu wychowawczym rodziców (rodzice muszą wspierać swoje decyzje, bez podważania autorytetu drugiego rodzica przy dziecku, nie poddawać w wątpliwość decyzji partnera w obecności dziecka, ewentualne dyskusje jedynie na osobności)

l)      nieskuteczne egzekwowanie zasad, (gdy dziecko złamie zasadę konsekwencje są wyciągane w zależności od nastroju rodzica lub okoliczności, raz tak a raz nie)


5. JAK SKUTECZNIE WYZNACZAĆ STAŁE GRANICE

a)     komunikat powinien dotyczyć zachowania, a nie wartości lub uczuć dziecka (np. „Tomku przestań bić brata!” zamiast „Tomku nie bądź łobuzem, nikomu nie podoba się twoje idiotyczne zachowanie.”)

b)     bądź bezpośredni i konkretny (im mniej słów tym lepiej np. ”Wróć na kolację o 18:30.” Zamiast „Tylko nie wracaj zbyt późno.”)

c)     mów normalnym głosem (podniesiony głos to sygnał utraty kontroli, nie ma potrzeby podnosić głosu ani krzyczeć, żeby przekonać dziecko, że mówisz poważnie; jeśli zajdzie taka potrzeba to konsekwencje przekażą tę informację dobitniej niż jakiekolwiek słowa)

d)     dokładnie określaj konsekwencje (określaj konsekwencje nieposłuszeństwa w momencie, kiedy o coś prosisz lub wygłaszasz swoja zasadę; to nie jest groźba, tylko dostarczenie dziecku informacji, której być może potrzebują, aby dokonać właściwego wyboru np. PROSZĘ, NIE BAW SIĘ PIŁKĄ W DOMU. JEŚLI TO ZROBISZ, ZABIORE JĄ NA RESZTĘ DNIA!!!)

e)     popieraj słowa działaniem (w przypadku złamania zakazu lub zasady wyciągaj konsekwencje, gdyż słowa to tylko pierwsza część przekazu)



6. TECHNIKI POSTĘPOWANIA

a)        procedura upewniania się (gdy dziecko nie reaguje zgodnie z oczekiwaniami, a my nie jesteśmy pewni czy zrozumiało lub usłyszało nasz komunikat; technika ta pozwala upewnić się, lecz bez popadania w stary schemat powtarzania i przypominania)

-        Czy zrozumiałeś to, co powiedziałam?

-        Czy moje polecenia są jasne?

-        Co usłyszałeś?

-        Powtórz, co do ciebie mówiłam.

Gdy dziecko rzeczywiście nie usłyszało lub nie zrozumiało komunikatu, powtarzamy go i popieramy działaniem, czyli wyznaczona konsekwencja

b)   technika przecięcia, (kiedy dziecko próbuje wciągnąć cię w dyskusję, kłótnie, targowanie; zasady ustalane przez rodziców powinny być elastyczne, ale w takim sensie, że podlegają negocjacjom, gdy dzieci z nich wyrastają lub jak wymagają tego zmieniające się okoliczności, jednak czas, gdy są testowane i naruszane to czas, gdy nie powinny być negocjowane!!!)


-        Dość już o tym rozmawialiśmy. Jeśli znów do tego wrócisz...(wyznacz odpowiednią konsekwencję)

-        Czas na dyskusje się skończył. Możesz zrobić to, o co prosiłam, albo spędzić następne 10 min. W swoim pokoju przygotowując się do tego. Co wolisz?

c)     ochłonięcie (rodzaj przerwy dla obu stron; w sytuacji gniewu lub zdenerwowania; czas odosobnienia powinien być na tyle długi, aby obie strony odzyskały kontrolę)

  1. Myślę, że oboje potrzebujemy czasu by ochłonąć. Zaczekaj na mnie w pokoju, porozmawiamy za ... minut. Ustaw minutnik. (gdy obie strony są zdenerw.)
  2. Wydaje mi się, że jesteś zdenerwowany. Zaczekajmy chwilę, aż się uspokoisz. Nastawię minutnik na ... min. (gdy dziecko jest zdenerw.)
  3. Czuję się bardzo zdenerwowany i potrzebuję czasy, żeby ochłonąć. Pójdę na chwile do pokoju, a kiedy się uspokoję to porozmawiamy. ( gdy rodzic jest zdenerw.)



7. UCZENIE WŁAŚCIWEGO ZACHOWANIA I ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW

a)     dawanie przykładu właściwego zachowania

b)     technika „spróbuj jeszcze raz” (gdy popełni drobny błąd daj szanse naprawienia go słowami „spróbuj...”)

c)     odkrywanie możliwości wyboru (gdy popełni błąd to: „Co możesz zrobić, aby następnym razem...”; dziecko samo wybiera alternatywy, a my staramy się pomóc w dokonaniu właściwego wyboru, lekka sugestia „Dobry wybór.”)

d)     ograniczony wybór (rodzic podaje propozycje albo...albo; kontynuowanie złego zachowania powoduje poniesienie konsekwencji; zawsze pytamy dziecko; „co wolisz?”, gdyż to pytanie przenosi odpowiedzialność za podjęcie decyzji na dziecko; gdy próbuje wybrać inna możliwość, której nie podaliśmy mówimy: „To nie jest jedna z dzisiejszych możliwości!!!”)



8. WYCIĄGANIE KONSEKWENCJI

a)     natychmiast po niewłaściwym zachowaniu

b)     spójność (bez wyjątków od zasady, oboje rodziców)

c)     logiczny związek (konsekwencja ma związek za zachowaniem np. niszczenie zabawek-zabranie na dwa dni)

d)     dawanie przykładu właściwego zachowania

e)     granice czasowe (konsekwencje trwające krótko są skuteczniejsze, bo pozwalają na zebranie większej liczby informacjo dot. naszych zasad; czas jasno określony, bez zwrotów „wróć jak się uspokoisz”, nastawiamy minutnik, a jeśli nie wykona to podwajamy czas itp.; minuta na rok życia dziecka)

f)      czyste konto (po odbyciu konsekwencji)



9. PROCEDURA PRZERWY (SPOSÓB WYCIĄGANIA KONSEKWENCJI)

a)      przedstaw metodę dziecku za nim zaczniesz ją stosować, wyjaśnij wszystko po kolei, a potem spytaj czy zrozumiało, niech opowie swoimi słowami

b)      wybierz odpowiednie miejsce na przerwę (bez przedmiotów dostarczających rozrywki)

c)      wykorzystaj kuchenny minutnik (minuta na rok życia dziecka; nastawiamy minutnik, a jeśli nie wykona to podwajamy czas itp.)

d)      w przypadku testowania wyznacz metodę ograniczonego wyboru (albo przestaniesz...albo... co wolisz?)

e)      gdy zasady zostały złamane natychmiast wyznacz przerwę ( jeśli czas się skończył, a dziecko się nie uspokoiło mówimy: „Minutnik zadzwonił. Możesz wyjść jak się uspokoisz, ale nie wcześniej.”

JEŻELI:

  1. dziecko nie chce samo iść na przerwę; dajemy wybór: albo samo, albo my pomożemy, ale wtedy wydłużymy czas 2 razy
  2. opuszcza miejsce; powrót do pokoju i czas od nowa
  3. robi bałagan w miejscu przerwy; wyjdzie dopiero kiedy go posprząta
  4. powtarza zakazane zachowanie; powtarzamy procedurę


10. PRZYGOTOWANIE DO ZMIAN

Kiedy zaczniesz stosować powyższe metody początkowo napotkasz zwiększony opór i testowanie ze strony dziecka. Samo powiedzenie dziecku, ze wprowadzamy zmiany nie wystarczy, aby zmienić ich przekonania. Będzie potrzebne twoje jasne i konsekwentne zachowanie. Dziecko będzie robiło wszystko, żebyś zaczął zachowywać się jak kiedyś. W tym okresie ważną role odgrywają konsekwencje, będziesz musiał je często wyznaczać, by wspierać swoje zasady i powstrzymywać niewłaściwe zachowanie dziecka. W zależności od cech dziecka okres wzmożonego testowania trwa:

  1. u dzieci młodszych (3-7) ok. 2-3 tygodni
  2. dzieci starsze ok. 4-8 tygodni

Ważne jest jednak, żeby pamiętać, iż każde dziecko jest indywidualnością i ma własne tempo przyswajania zmian, a podane przedziały czasowe są orientacyjne. Jednak konsekwencja i spójność działań na pewno przyspieszy proces uczenia się w każdym wieku.


Opracowanie: K. Lewalska,  na podstawie literatury specjalistycznej:

"Rozwój psychiczny dziecka 0 - 10"  Ilg, Bakes, Baker

"Kiedy pozwolić, kiedy zabronić"  Robert McKenzie