METODA PRACY Z DZIEĆMI WG PLANU DALTOŃSKIEGO

Plan daltoński polega na metodzie indywidualnej pracy z dziećmi, a więc zrywa z tradycyjnym sztywnym systemem nauczania.

 

Twórczynią tego systemu jest amerykańska nauczycielka Helen Parkhurst (1887-1957), która przedstawiła swoją koncepcję w książce pt. „Wykształcenie wg planu daltońskiego”.

Myśl organizowania pracy indywidualnie zrodziła się u Parkhurst ok. 1905r., kiedy zaczynając swą karierę nauczycielską zmuszona była pracować z kilkoma klasami jednocześnie. Wtedy to właśnie wpadła na pomysł indywidualnej nauki każdego z uczniów. Poprosiła starszych uczniów, aby pomogli młodszym oraz przy ich pomocy przerobiła magazyn szkolny w klasę, w której każdy kąt przeznaczyła na inny przedmiot. Parkhurst chciała, aby nauczanie masowe w klasie zastąpić samodzielnym uczeniem się dzieci, aby pozwolić uczyć się dzieciom we własnym tempie, pobudzić do współpracy, zastosować indywidualne sprawdzenie wyników pracy u każdego ucznia przez nauczyciela.

Plan daltoński zyskał popularność, dlatego, że umożliwiał dostosowanie tempa nauki do rzeczywistych możliwości ucznia, wdrażał dziecko do polegania na sobie, budził inicjatywę i samodzielność młodzieży zarówno w działaniu jak i myśleniu, wyrabiał poczucie odpowiedzialności za wykonanie podjętego zadania, zmuszał do poszukiwania najlepszych i najprostszych metod pracy.

Jak możemy zachęcić małe dzieci by przejęły inicjatywę?                        Jak możemy stymulować ich by odkrywały środowisko?

Jednym z głównych powodów by przyprowadzić dzieci do przedszkola w tak wczesnym wieku jest możliwość spotykania się z rówieśnikami. Dla dzieci w tym okresie rozwoju ważne jest by czuły się wolne w podejmowaniu inicjatywy. Nauczyciel może stymulować je przez dawanie impulsów oraz dawanie im konkretnych przykładów.

Helen Parkhurst  oparła swój plan edukacyjny na trzech głównych zasadach:

  • ODPOWIEDZIALNOŚĆ
  • SAMODZIELNOŚĆ
  • WSPÓŁPRACA

Dzięki  tej  metodzie:

  1. Dziecko samo bierze odpowiedzialność za wykonanie powierzonych zadań.

 

  1. Pomiar dydaktyczny staje się łatwiejszy dzięki tablicy na której dzieci same zaznaczają wykonane przez siebie zadania.

 

  1. Nauczyciel nie ocenia ucznia, dziecko samo wie, co umie i jakie zadania wykonało, a co jeszcze powinno zrobić. Dziecko ma prawo do błędów i refleksji nad własną pracą.

 

  1. Współpraca partnerska – każde dziecko ma szansę pracować z każdym, szczególnie starsze z młodszym; wspólny cel współpracy.

 

  1. Organizacja zespołowa uczy współpracy na przyszłość.

 

  1. Różnorodność – rodzaje inteligencji uczniów łączą się ze sobą w procesie lekcyjnym.

 

Co  jeszcze  daje  ta  metoda?

-   rozwija umiejętność niezależnego uczenia się, budzi inicjatywę do samodzielnego działania i myślenia;

-   rozwija elastyczność uczenia się – przez dostosowywanie tempa nauki do możliwości dziecka;

-   integruje dzieci – w działaniu, wzajemnej pomocy;

-   wdraża do polegania na sobie;

-   wyrabia poczucie odpowiedzialności;

-   rozwija komunikację interpersonalną (kompromisy, podejmowanie wspólnych działań);

-   wyposaża dzieci w zdolność samodzielnej pracy, umiejętność planowania, przewidywania skutków swoich działań  –  a  t e g o         w y m a g a   ż y c i e   w  d z i s i e j s z y m  s p o ł e c z e ń s t w i e .

 

Więcej informacji na temat planu daltońskiego można znaleźć na stronach:

www.dalton.org.pl

www.plandaltonski.pl

Opracowała: Krystyna Płatek